Gardenino

Rabarbarę posadzoną w listopadzie nie straszny chłód i jest prawie niezniszczalna, kluczowa jest tylko cierpliwość po posadzeniu

November 17, 2026 · 5 min czytania · Jarmila M.
Rabarbarę posadzoną w listopadzie nie straszny chłód i jest prawie niezniszczalna, kluczowa jest tylko cierpliwość po posadzeniu
Rabarbar / Zdjęcie: Depositphotos

Rabarbar należy do wyjątkowo odpornych warzyw wieloletnich, które w jednym miejscu potrafią rosnąć przez wiele lat i regularnie dawać plon bez dużych wymagań pielęgnacyjnych. Dobrze znosi także chłodniejsze rejony i radzi sobie tam, gdzie inne warzywa mogłyby mieć problemy. Jego wyraziste ogonki liściowe z czerwonawym odcieniem oraz duże zielone liście tworzą potężną kępę, która może zajmować około półtora metra szerokości lub więcej, dlatego roślinie trzeba zapewnić odpowiednio dużo miejsca.

Jesienią część nadziemna zamiera, a przez zimę roślina odpoczywa. Wiosną znów wypuszcza świeże pędy. Zbiera się ją głównie wiosną i w pierwszej części lata. Jeśli chcesz uzyskać delikatniejsze i jaśniejsze łodygi wcześniej, zimą można przykryć roślinę naczyniem i w ten sposób przyspieszyć wzrost w ciemności. Smak rabarbaru różni się w zależności od odmiany i wieku zbieranych ogonków liściowych: jedne są słodsze, inne wyraźnie bardziej kwaśne.

Cierpliwość po posadzeniu się opłaca

W uprawie rabarbaru bardzo ważne jest, aby nie spieszyć się ze zbiorem. W pierwszym roku po posadzeniu nie powinno się zbierać żadnych ogonków, by roślina dobrze się ukorzeniła i nabrała siły. W drugim roku można zebrać tylko niewielką ilość. Dopiero od trzeciego sezonu da się zbierać normalnie, przy czym jednorazowo nie należy usuwać więcej niż około jednej trzeciej ogonków. Dzięki temu roślina pozostaje silna i zdolna do wytwarzania kolejnych liści.

Choć rabarbar często wykorzystuje się w ciastach i deserach podobnie jak owoce, botanicznie jest warzywem. Poza klasycznymi ciastami czy deserami z kruszonką świetnie sprawdza się również w wytrawnych sosach albo chutney.

Jak wybrać odpowiednią odmianę i materiał do sadzenia

Odmiany rabarbaru różnią się barwą, wielkością i smakiem łodyg. Niektóre mają intensywnie czerwone ogonki liściowe, inne raczej różowe albo zielonkawe z czerwonym zabarwieniem. Różnice dotyczą też słodyczy, siły wzrostu i terminu zbioru. Do pojemników bardziej nadają się typy kompaktowe, natomiast do pędzenia warto wybrać odmianę wczesną.

Rabarbar można wyhodować z nasion, ale częściej kupuje się sadzonki albo gołe karpy (tzw. korony). Nasiona są tańsze, jednak rośliny z nich rosną wolniej, a ich cechy mogą nie być w pełni takie same jak u rośliny matecznej. Karpy lub rośliny w doniczce dają szybszy i pewniejszy efekt. Zawsze warto kupować materiał od sprawdzonych sprzedawców, aby rośliny były zdrowe i wolne od chorób wirusowych.

Dobrym rozwiązaniem jest też pozyskanie części rośliny od innego działkowca. Starsze kępy dzieli się bowiem mniej więcej po pięciu latach, dzięki czemu powstają nowe sadzonki nadające się do dalszej uprawy.

Stanowisko i przygotowanie gleby

Rabarbar najlepiej rośnie na otwartym, słonecznym stanowisku w żyznej glebie, która dobrze trzyma wilgoć, ale nie pozostaje podmokła. Toleruje też lekki półcień. W ciężkiej, gliniastej lub słabo zdrenowanej ziemi lepiej uprawiać go na podwyższonej grządce albo w dużym pojemniku. Choć to roślina mrozoodporna, nie jest idealnie sadzić jej w miejscach, gdzie często występują późne wiosenne przymrozki, ponieważ młode pędy mogą zostać uszkodzone.

Przed sadzeniem należy oczyścić miejsce z chwastów i wymieszać glebę z odpowiednią ilością dobrze rozłożonej materii organicznej, na przykład kompostu. Taka baza wspiera długotrwały wzrost i przyszłe plonowanie. Jeśli wolisz łagodniejsze gospodarowanie bez przekopywania, można powierzchnię gleby wyściółkować materiałem organicznym i sadzić bezpośrednio w tę warstwę.

Siew i sadzenie

Uprawa z nasion to najtańsza droga, ale wymaga więcej czasu. Nasiona wysiewa się pod koniec zimy w pomieszczeniu, do podłoża siewnego bez torfu, na głębokość około 2,5 cm. Młode rośliny sadzi się potem na miejsce stałe pod koniec wiosny lub jesienią. Nasiona można też wysiać na zewnątrz wiosną do przygotowanej grządki, a następnie siewki przepikować i przesadzić.

Rośliny w doniczkach można sadzić prawie przez cały rok, najkorzystniejsza jest wiosna albo jesień. Gołe karpy sadzi się w okresie spoczynku, zwykle od listopada do marca. Dołek powinien być tylko nieco szerszy niż system korzeniowy. Wierzchołek korony, czyli miejsce, z którego wyrastają liście, musi pozostać tuż nad powierzchnią gleby. Między roślinami trzeba zachować odstęp około 75–90 cm.

Rabarbar – dzielenie kęp / Fot.: Depositphotos
Rabarbar – dzielenie kęp / Fot.: Depositphotos

Uprawa w pojemniku

Jeśli ziemia w ogrodzie zimą często bywa zbyt mokra albo brakuje miejsca na grządce, rabarbar można z powodzeniem uprawiać w dużym pojemniku. Powinien mieć co najmniej 50 cm głębokości i szerokości oraz odpowiednią liczbę otworów odpływowych. Podłoże ma być żyzne i dobrze przepuszczalne. W pojemniku trzeba liczyć się z regularniejszym podlewaniem wiosną i latem, ponieważ ziemia przesycha szybciej niż na grządce.

Pielęgnacja w ciągu roku

Gdy rabarbar się przyjmie, nie wymaga wiele pracy. Ważne jest, aby wiosną dołożyć warstwę ściółki z dobrze rozłożonego kompostu, która pomaga utrzymać wilgoć, ogranicza wzrost chwastów i uzupełnia składniki pokarmowe. Ściółki nie wolno jednak nasypywać bezpośrednio na koronę, bo może to doprowadzić do gnicia.

Młode rośliny potrzebują regularnego podlewania przez cały pierwszy sezon, zwłaszcza w okresach suszy. Starsze, dobrze ukorzenione kępy podlewa się tylko przy dłuższych upałach i suszy. Rabarbar w pojemnikach wymaga wody częściej, ale podłoże nie może pozostawać stale mokre. Jeśli roślina rośnie słabo, a gleba nie jest zbyt żyzna, wiosną lub latem można podać nawóz organiczny o wyższej zawartości azotu.

Pędzenie na wcześniejszy i delikatniejszy zbiór

Kto chce uzyskać wczesny zbiór jaśniejszych i bardziej kruchych łodyg, może w połowie zimy przykryć roślinę wysokim pojemnikiem albo specjalnym kloszem do pędzenia. W ciemności tworzą się delikatne, słodsze ogonki, które zwykle są gotowe po czterech do ośmiu tygodniach. Do pędzenia nadają się wyłącznie silne i zdrowe rośliny, najlepiej odmiany wczesne. Po zbiorze trzeba zdjąć osłonę i pozwolić roślinie dalej rosnąć w normalny sposób. Tej samej kępy nie powinno się pędzić co roku, bo zbyt mocno by się wyczerpała.

Pędy kwiatostanowe, dzielenie kęp i zimowanie

Jeśli roślina wytworzy pędy kwiatostanowe, warto jak najszybciej usunąć je u podstawy. Kwitnienie niepotrzebnie osłabia wzrost i obniża przyszły plon. Częściej pojawia się u starszych, niepodzielonych kęp, u roślin wyhodowanych z nasion albo przy nieodpowiednich warunkach.

Mniej więcej po pięciu latach dobrze jest podzielić duże kępy. Wykonuje się to w okresie spoczynku od połowy jesieni do początku wiosny. Każda oddzielona część powinna mieć fragment silnego kłącza i co najmniej jedno oczko wzrostu. Najbardziej żywotne są zwykle części z obrzeża kępy, natomiast słabe lub nadgniłe fragmenty lepiej odrzucić.

Na zimę rabarbar nie wymaga okrywania. Chłód jest wręcz ważny, aby uruchomić wiosenny wzrost. Jesienią liście pozwala się naturalnie zamrzeć, a potem usuwa. Liście nie są jadalne, ale bez obaw można je wrzucić na kompost.

Zbiór i możliwe problemy

Większość odmian zbiera się od kwietnia lub maja. Najlepiej zakończyć główny zbiór na przełomie czerwca i lipca, aby roślina nie osłabła. Wybiera się młodsze ogonki liściowe długości około 30 cm. Najlepszy sposób zbioru to chwycić ogonek u nasady, delikatnie nim przekręcić i wyciągnąć z ziemi. Nie powinno się go odcinać, ponieważ resztki mogą gnić. Po zbiorze liść usuwa się i wyrzuca na kompost.

Rabarbar jest zwykle zdrowy i długowieczny, mimo to mogą pojawić się pewne problemy. Młode pędy czasem uszkadzają ślimaki, zwłaszcza podczas pędzenia. Późne przymrozki mogą zniszczyć nowe łodygi. W zbyt mokrej glebie grozi gnicie, dlatego kluczowy jest dobry drenaż. Czasem pojawiają się pękające ogonki z lepkim sokiem, co bywa związane z nierównomiernym wzrostem przy przeplatających się okresach suszy, chłodu, a następnie gwałtownego ocieplenia lub wilgoci.

Ludzie często obawiają się w rabarbarze zawartości kwasu szczawiowego, ale najwięcej jest go w liściach, których i tak się nie je. W ogonkach liściowych jego ilość nie jest na tyle wysoka, by przy typowym spożyciu stanowiła zagrożenie.

Źródło: RHS, Almanac , Pestrazahrada.cz

Udostępnij
Jarmila M.
Jarmila M.

Z zawodu pielęgniarka, pasjonuje się zdrowym stylem życia, naturą oraz wszystkim, co przynosi korzyści zarówno ludziom, jak i otaczającemu ich światu. W wolnym czasie lubi ogrodnictwo, gotowanie, szycie i dbanie o swoją rodzinę. W swoich artykułach uwielbia łączyć profesjonalną wiedzę z praktycznym doświadczeniem z ogrodu i codziennego życia.

Oceń ten artykuł
4.0 (1)

Powiązane artykuły

Komentarze (0)

Bądź pierwszą osobą, która skomentuje.

Dodaj komentarz