Jak wyhodować gęste pelargonie zwisające, które tworzą kaskady kwiatów

Na wielu ulicach zawsze znajdzie się dom, którego okna lub balkon zdobią naprawdę okazałe kaskady zwisających pelargonii. Nie ma w tym żadnej magii ani tajemnej odmiany, tylko połączenie kilku prostych kroków. Gdy pelargonie dostaną dobry start, regularnie pobudzi się je do krzewienia i na czas uzupełni składniki pokarmowe, z małych sadzonek wyrastają rośliny, które szybko nabierają masy i w sezonie tworzą długie zwisy.

Podstawa to miejsce dla korzeni i dobrej jakości podłoże

Choć kupowane sadzonki pelargonii bywają drobne, po przesadzeniu do skrzynki balkonowej lub donicy natychmiast zaczynają intensywnie rosnąć i szybko zużywać wodę oraz składniki odżywcze. Stare podłoże po innych roślinach ani zwykła ziemia ogrodowa nie są dla nich idealne. Na najlepszy start warto użyć podłoża przeznaczonego bezpośrednio dla pelargonii, które zazwyczaj ma już na pierwsze trzy do czterech tygodni wymieszaną dawkę składników pokarmowych.

Ważne jest też, by nie zagęszczać nasadzeń. Pojedyncze sadzonki sadź w odstępach około 15–20 cm, aby miały miejsce do rozkrzewiania, a jednocześnie by w roślinach łatwiej utrzymać dobrą kondycję bez niepotrzebnego gnicia.

Jeśli parapet lub balkon na to pozwala, wybieraj pojemniki o głębokości co najmniej 15 cm. Obowiązuje prosta zasada: im silniejszy i lepiej rozwinięty system korzeniowy, tym bujniejsza część nadziemna. Gdy korzenie są ściśnięte, pelargonia co prawda przetrwa, ale trudno jej będzie zbudować naprawdę imponującą objętość.

Uszczykiwanie to klucz do gęstego wzrostu

Częsty powód, dla którego pelargonie wyglądają rzadko, to fakt, że rosną tylko w kilka wydłużonych pędów. Tuż po zakupie sadzonek pomaga zabieg, który na pierwszy rzut oka wydaje się radykalny, ale jest bardzo skuteczny: uszczyknięcie wierzchołkowych listków na końcu każdego pędu. Chodzi o najmłodsze listki na czubku łodygi, które łatwo usuniesz paznokciami lub nożyczkami.

Po uszczyknięciu roślina przekieruje energię do pąków bocznych, najczęściej w kątach większych liści bliżej nasady. W ciągu jednego do dwóch tygodni na dotąd cienkim pędzie zaczną pojawiać się nowe odgałęzienia, dzięki czemu skrzynka szybciej się wypełni, a cała pelargonia nabierze objętości.

Jeśli chcesz jeszcze bardziej zwarty pokrój, możesz powtórzyć ten zabieg nawet dwa do trzech razy, znów tylko na końcach nowych pędów. Zadbaj przy tym o zrównoważony kształt. Gdy roślina będzie wyraźnie rosła w jedną stronę, łatwiej może zostać przewrócona przez wiatr albo wyłamana. Jeśli pelargonia wygląda nierówno, lepiej skrócić niektóre pędy nieco mocniej, by zachowała stabilność.

Nawożenie decyduje o tempie wzrostu i liczbie kwiatów

Samo podlewanie wodą nie wystarczy. Gdy składniki odżywcze ze świeżego podłoża po mniej więcej miesiącu się wyczerpią, wzrost wyraźnie zwalnia, a kwitnienie zaczyna falować. Na początku sezonu, aby wesprzeć liście i pędy, stosuj nawóz z wyższą zawartością azotu, zwykle około raz w tygodniu, zawsze zgodnie z instrukcją konkretnego preparatu.

Mniej więcej od drugiej połowy czerwca warto przejść na nawóz z większym udziałem fosforu i potasu. Fosfor wspiera zawiązywanie pąków, natomiast potas wpływa na intensywniejszą barwę kwiatów, mocniejsze i bardziej sprężyste pędy, a także na lepszą odporność na suszę, upał i niektóre choroby. Regularne dokarmianie raz w tygodniu zwykle utrzymuje pelargonie w stabilnym kwitnieniu aż do końca sezonu.

Praktyczne zasady, które robią największą różnicę

Nie nawóź na sucho

Nigdy nie wlewaj nawozu do całkiem suchego podłoża. Najpierw podlej pelargonie czystą wodą, pozwól jej wsiąknąć, a dopiero potem użyj wody z nawozem. W przeciwnym razie grozi uszkodzenie delikatnych korzonków przez skoncentrowane minerały.

Na bieżąco usuwaj przekwitłe kwiaty i suche liście

Co tydzień usuwaj przekwitłe kwiatostany aż przy szypułce, a jednocześnie wyłamuj suche lub uszkodzone liście. Roślina nie będzie niepotrzebnie inwestować energii w tworzenie nasion i szybciej wytworzy nowe pąki.

Dużo słońca to warunek obfitego kwitnienia

Zwisające pelargonie najlepiej rosną po stronie południowej, południowo-wschodniej lub południowo-zachodniej. Ideałem jest co najmniej sześć godzin bezpośredniego słońca dziennie. W półcieniu co prawda często wypuszczają długie, zielone pędy, ale kwitnienie bywa słabsze, a efekt całości mniej spektakularny.

Uważaj na przelanie i stojącą wodę

Zwisające pelargonie zwykle lepiej znoszą krótkotrwałe przesuszenie niż długie przemoczenie. Najbardziej krytyczne jest zwłaszcza powtarzające się stanie wody w podstawkach, które sprzyja gniciu korzeni. Pomaga warstwa drenażowa na dnie pojemnika, która ogranicza kontakt korzeni ze stojącą wodą. Dodatkowo nieco dociąża skrzynkę, co jest praktyczne także jako zabezpieczenie przed przewróceniem na wietrze.

Gdy połączysz odpowiednią ilość miejsca, regularne uszczykiwanie, właściwe nawożenie i słońce, pelargonie się zagęszczą, będą kwitły stabilnie i stworzą zwisy, które przyciągają wzrok już z daleka.

Źródło: Urob si sám, Gardening Know How, Pestrazahrada.cz